Durmindo soños maduros
persistentes no empeño
de verse realizados,
collo lápis cal bastón
e comezo un camiño
no meu mapa non trazado.
Por brúxula levo sentires,
o seu norte a medio abrazo
entre o feito e o anhelo.

Ata mín asoman voces
dende a profunda soidade,
expraiada en arrecendos mariños
de repouso fatigado.
Baixamar tamén no meu ánimo,
pérdome en sendeiros acuáticos
de tenues cantos que cegan
cal ondanadas de pranto.

Un sentir fatigado me oprime,
abro fendas na súa carne
cal estratexia de sangrado,
cruenta práctica sanitaria.
Así logro extirpar tensións
como quen de tripas vacía o peixe,
e sinto que a dor me libera
da dor de saberme feble
nos meus propios sentimentos.

Prosigo a facer o camiño
polo que o soño me leva.
Verquida a dor dos sangues...
agrómanme solpores nos ollos.

Entretanto escribo...
escribo escribo escribo,
espallando pensamentos
modelados con verbas
de expontáneo rudimento.
Como flores da melancolía
queren vestirse de gala,
camuflándose entre as herbas
ornadas con pingas de orballo
como estrelas desveladas.