Podemos poñer en presente o recordo de setenta e cinco anos que se cumpren por moitas cousas.Hoxe, unha en especial, na presencia dos nosos mártires e significadamente coa presencia en nós, ben dentro, de ALEXANDRE BÓVEDA,  recordamos con respecto o fusilamento de tres membros da Corporación Estradense, alcalde e dous tenentes de alcalde, e tres representantes da veciñanza republicana. Vida, memoria e lealdade para eles.
E ASÍ DIREMOS:

Ramón Fernández Rico
Manuel Nogueira González
Jesús Puente Fontanes

E ASÍ DIREMOS

José María Pena López
Cándido Tafalla Froiz
José Rodríguez Sangiao

E ASÍ DIREMOS BEN.HONRA E XUSTIZA PARA ELES.
FILLOS DA ESTRADA SIGNIFICADOS
REFERENTES DE EXEMPLARIEDADE.
PRESENTES…

Ben sabemos, e hoxe están entre nós verdadeiros protagonistas dos feitos,
ou víctimas deles, que a loita pol a MEMORIA HISTÓRICA ADQUIRE A CADA PASO NOVAS DIMENSIÓNS.O que semellaba olvidado,o que semellaba difícil de recuperar,comeza a coller corpo… alomenos comézase a abrir o libro da verdade …por moito que se empeñen en pechalo.E así… sen apoio institucional…a sociedade civil móvese.
Velaí que polo mesmo…  aquí estamos HOXE celebrando e recordando…
neste foro estradense da Memoria…pero tal como se o fixésemos clandestinamente e como pedíndolle perdón aos vencedores ilexítimos,
por este anaco democrático e como nun refuxio contra os bombardeos de quen mandan.
Bombardeos silenciosos e efectivos como… a reforma laboral, os recortes de sanidade, os da educación, as privatizacións a prezos de ganga, o sufrimento e o pagamento de barbaridades bancarias, a reducción de identidades, de nacionalidades, a desmemoria e os olvidos meditados, etc,
e así e sobre todo bombardeos… que nos colocan  na perda de tantas conquistas adquiridas pola cidadanía durante tantos anos de loita .
Conquistas que nos levarían, e que nos levarán cos anos urxentes de responsabilidade nacional, ao recoñecemento que nos asiste a tomar as nosas propias decisións nesta sociedade determinada.
Poñámoslle hoxe o acento de adhesión plena na urxencia de recuperar a memoria,pois os olvidos ou os descoñecementos…  significan baleiros e ocos da nada, e un pobo que perde a memoria é un pobo sen luz,
sen referentes, sen oriento.
Non é de recibo que os herdeiros daquel militar de Ferrol, os seus amén de hoxe, os si señor…que residen nesta democracia a golpe de mando e dispoñer ( do contrario non estarían),pois non é posible, repetimos,
que pasen páxina… sen que esa sexa lida polo pobo en voz alta e sen censura.
A memoria…é un patrimonio irrenunciable que nos queda aos vencidos.
Borrala é o que queren os vencedores.Preservala é a nosa obriga coa humanidade.
Hai que recuperar a memoria na súa función de detonante, pois como dixo o poeta:

quedarse imparcial…
é colocarse ao lado dos que dominan,
e nós imos de camiño…
contra o olvido.

A esperanza como espera…
é simplemente…
renunciar,
pero pensar…
en como facer o posible…
esa é a esperanza,
e ir a ese horizonte…
esa é a esperanza.

Esa marabilla que…
aínda  coxeando…
chega…

Esa é a esperanza.


HOXE A VOZ QUE QUERE SER…  É… A DOS DOMINADORES,
pois din que foron elexidos democráticamente, pois si…pero nós dicimos… que non foron elexidos para faceren o que fan. E sábeno ben
e aínda así…fano.
E velaí que moitas das nosas Corporacións e institucións son algo así como a evocación do baleiro, pura envoltura dunha democracia oca.Puxeron, e poñen, no máis alto, a mentira e o engano.
Todo o que acordan… din que o fan polo ben supremo de España,
pois si…fano pola súa querida Banca e pola sufrida clase empresarial.Pola desmemoria absolutaPolo antes de nós…nada de nada.
Velaí como a democracia se baleira e como o aparato do estado se reforza.
As termitas neofranquistas… tragan sen parar as nosas conquistas.
Pero con todo , moitas e moitos, non están parados e hoxe en especial é a memoria viva e activa,comunal,estradense…quen debe alegrarnos as horas e os días.
As feridas están abertas e para que non supuren é imprescindible que os nosos mortos descansen en paz.E que os culpables sexan procesados.
Non valen as versións interesadas e…hai que ir aos orixinais.
Por que teiman tanto…, preguntamos, en nos ensinar que odiemos a quen se rebela…?
Velaí que arestora, e desde quen nos gobernan, hai un ben de discursos de guerra.As opinións ao curso referidas ás nosas reivindicacións
dinse nas voces dos amos como algaradas, broncas, “perroflautas”,
resistencias ás autoridades…violencias de rúas…etc…Velaí esas opinións… construídas a todo discurso de única bandeira e a toque de carga.
E foi daquela co frasquito de Ferrol… que se dicía… que había unha España que comía pouco e que se divertía.Os neocoms faes de agora…
xa nin dan lugar para o segundo… e reforzan o primeiro.Comer menos…
e de divertirse…o menos tamén.
Estamos, como xa dixeron moitos, vivindo en tolerancia represiva.
En liberdade vixiada.e a xustiza anda polas esquinas e non a percibimos nin viva,nin activa, nin activada.Vémola de viaxe a noites de corpo de rei.
Vivimos malos tempos. E hai que escoller, como di Galeano, entre indignos e indignados, aínda que afloran moitos que se din neutros
pero…a neutralidade é unha idea, non sei quen o dixo, que nin deus a concibe.
O tema , amigas e amigos…é que non podemos seguir hipotecando as nosas vidas.Non lles podemos seguir ofrecendo a iogular.si…aos moitos que xa se quitaron os traxes de “ demócratas”para poñérense o seu verdadeiro vestiario…o de reaccionarios con garabata de marca
( e xa veremos en que dá a color da camisa).

Nós queremos dicir algo.Nós queremos que nos escoitenE para iso…
Digamos e sintamos que non temos medo. Ese medo que mal se ve e se toca,pero que se percibe no ambiente.Non teñamos medo…pois medo…
é o que dan eles.
Eles que queren instalar un modelo excñuínte de sociedade.Eles que o que queren, entre outras cousas,é que soamente  alcancen o paraíso…aqueles que o merezan… en virtude do berce no que naceron.
Pero…NÓS somos unha sociedade,un pobo,que reivindica a dignidade, que iso é responsabilizarse, e así beber en presente nos horizontes intuídos.
SOMOS UN POBOque quere definir espazo propio para xestionar a súa vida,que quere definir proxectos de construcción  que modifiquen estes traxectos erróneos de agora…E así pois SOMOS UN POBO que tamén quere…ter e usar a liberdade plena para recordar o seu pasado ,para establecer a súa memoriae pechar as súas feridas,querendo andar,
sen querer parar…
E iso, sabémolo,  sempre é  unha oportunidadeE iso nunca será un perigo...
E iso nunca será unha ameaza.
E por iso,na esperanza,hoxe estamos na memoria colectiva recordando homes extraordinarios con traxectorias vitais intachables.rotas e roubadas a morte, polo fascismo…Eles axúdannos a entender mellor a nosa historia.
Por iso nos esforzamos e por iso pedir democracia non pode ser subversivo…
E desde A Estrada tratamos de aportar gran e fariña para o pan común da convivencia. Xa que saber de nós, do noso pasado…da nosa memoria histórica, con acentos de pólvora…naquelas macabras culpas de inocentes … culpas que non foron tal…e feitas logo realidades naquelas sentencias de morte inapelables,cos seus conseguintes fusilamentos, así nolo require
o noso pobo, os nosos mártires…e así tamén…a boa saúde democrática.
Por iso lle dicimos aos nosos mártires:
Militamos nos tempos de esperanza…
e queremos romper os olvidos,
pois a historia…
non está tan lonxe de nós.

E recordando as mentiras que nos contan…
soamente queremos
que esteades aquí…
entre nós…

con toda a normalidade,
pois  vós…
 non sodes de ningunha parte,
 vós sodes nosos.
E por iso…queremos tamén
traballar con vós…
xuntos…
pola soberanía do noso pobo.
E por iso, atoda lealdade e honra,
Repetimos os seus nomes:

Ramón Fernández Rico
Manuel Nogueira González
Jesús Puente Fontanes
José María Pena López
Cándido Tafalla Froiz
José Rodríguez Sangiao.

PRESENTES SEMPRE…!

david otero,( a  xuño de fillos estradenses, MMXII).